ចំប៉ាបន្ទាយដែក
...ដេកដើរស្រមៃ អើយ យប់ថ្ងៃ អើយចៃដន្យ...
ស្នូរបទចម្រៀង
"ចំប៉ាបន្ទាយដែក "សោតអណ្ដែតយ៉ាងស្រទន់លន្លង់លនោច
រួចក៏មកថ្នមសោតិន្រ្ទីយារម្មណ៍ខ្ញុំឲ្យនឹកឃើញកាលមួយ។
កាលមួយគឺកាលនោះនៅបន្ទាយដែក...
...ក្នុងរង្វង់ប៉ុន្នានថ្ងៃ
សែនឆេងម៉េង...
“ហ៊ឺ! កុងម៉ាអើយ ហត់ណាស់! ឆ្នាំណាក៏ខ្ញុំជាអ្នកឆ្ការព្រៃ សំអាតផ្នូរ ពូនផ្នូរ និងប្រក់ផ្នូរដែរ។ ទាំងប៉ិ
ទាំងអឹមទាំងចឹក ទាំងស៊ីម ទាំងកូវ ទាំងទ្រា សុទ្ធតែដើរខ្សែលើខ្ញុំ
អាងតែខ្ញុំក្មេង។ ហេ៎ ហេ៎...! ពួកគាត់សុខចិត្តរៃលុយគ្នាម្នាក់បន្តិចៗឲ្យខ្ញុំធ្វើម្ហូបមកសែនមុន
ហើយថែមទាំងផ្ដាំឲ្យខ្ញុំពូនផ្នូរ និងប្រក់ផ្នូរផង។ យី! ឆ្លាតហួសលេខ!គាត់ផ្ដាំឲ្យពូន
និងប្រក់ផ្នូរ តែបើផ្នូរឲ្យសុទ្ធតែព្រៃ បើមិនសំអាតធ្វើម៉េចកើត! ហេ៎ ហេ៎...! ឆ្លាតអីឆ្លាតយ៉ាងនេះ! កុងម៉ាចាំមើល
ស្អែកបើគាត់មិនមកសែន ខ្ញុំហ៊ានភ្នាល់! ហេ៎ ហេ៎! គិតៗទៅហ្ន៎
ដឹងអង្កាលបានខ្ញុំមានគ្នាមកជួយ...”។
ស្រាប់តែមានសម្លេងស្រួយស្រេះមួយបន្លឺឡើងក្រោយខ្នងខ្ញុំ៖ "រអ៊ូអីរអ៊ូម៉េះ!កុងម៉ាខ្លួនឯងសោះ! ធ្វើៗទៅយើងជាចៅសំណព្វ ចៅសំណាងទៅហើយ!”។ ខ្ញុំក៏ងាកមករួចឧទានតប៖ "
អូ៎!ចំប៉ាទេ! គេថាចៅសំណព្វ ជាចៅសំណាងទៅហើយ
តែខ្ញុំគិតទៅចៅសំណព្វដូចជាហត់ជាងសំណាង!”។
ចំប៉ាក៏ញញឹមតបរួចនិយាយបង្វែរប្រធានបទ៖ "
គិតទៅចិនមានប្រពៃណីទំនៀមទម្លាប់ច្រើនណាស់ហ្ន៎!”។ "ខ្ញុំថាខ្មែរក៏មានមិនតិចដែរមិនអញ្ចឹង?”
រួចខ្ញុំបន្ត៖ "បើកូនកាត់ចិនខ្មែរដូចខ្ញុំវិញ រឹតតែច្រើន ទាំងខ្មែរ ទាំងចិនធ្វើទាំងអស់!” ចំប៉ាសើចបន្តិចក៏តបវិញ៖ "ចុះធ្វើទាំងអស់ទៅ វាមានតែស្អី !”។
ខ្ញុំក៏ចាក់បណ្តោយ៖ "វាមានតែស្អី
វាអត់មានស្អីតែម្ដងហ្នឹង បើបុណ្យច្រើនអីច្រើន!”។ ចំប៉ាហយសចិត្ត នាងសើច បញ្ចេញធ្មេញសល្អិតត្រង់ជួរតែហាក់អៀនបន្តិច
រួចនាងលូកដៃយកក្រដាសប្រក់ផ្នូរពីក្នុងកន្រ្តកអីវ៉ាន់ខ្ញុំ ទាំងបន្លឺ៖ "បងឯងសំអាតទៅចាំខ្ញុំជួយប្រក់!”។ "អរគុណហើយអញ្ចឹង!” ខ្ញុំក៏រលាស់សំណួរបន្ត៖ "ថ្ងៃនេះចំប៉ាអត់ទៅណាទៅណីទេហ្អ៎?”។ "ខ្ញុំមានទៅនា បើខ្ញុំអត់ត្រូវសែនផង
តែសាលាលោកគ្រូនាំគ្នាទៅសែនអស់ហើយ! ហើយចុះសាលាបងឯង?” “អូរ! គេនាំគ្នាបិទសាលាទៅសែនអស់ដែរហើយ!” ខ្ញុំតបវិញ។ ស្ងាត់បន្តិចនាងក៏និយាយបន្ត៖ "បងពូកែជិះម៉ូតូដល់ហើយជិះម៉ូតូតាំងពីភ្នំពេញមកដល់ហ្នឹង
សំអាតផ្នូរសែនព្រេនអីរួចល្ងាចទៅវិញ?” "ខ្ញុំខ្ជិលដែរហ្នឹងណា!” ខ្ញុំតប៖
"តែមិនដឹងធ្វើយ៉ាងម៉េច
វាជាកាតព្វកិច្ចទៅហើយ បើផ្ទះខ្ញុំនៅជិតនេះប្រហែលជាស្រួលបាត់!” នាងសើច។ ពេលខ្ញុំសំអាតផ្នូរហើយ នាងក៏ប្រក់ផ្នូរហើយដែរ
រួចនាងក៏ទៅរើអីវ៉ាន់សែនព្រមទាំងឧទាន៖ "បងទៅដងទឹកផ្ទះខ្ញុំទៅ ចាំខ្ញុំរៀបសែនឲ្យ !”។ "ហ្អាក! ចំប៉ាចេះសែនដែរ?” ខ្ញុំបន្លឺទាំងឆ្ងល់។
"ចុះបងឯងមកសែនក្បែរផ្ទះខ្ញុំរាល់តែឆ្នាំ
រឿងអីខ្ញុំមិនចេះសែន! ទៅ
បងឯងទៅដងទឹកម៉ោរ! ហើយបងឯងចាំតែអុជធូបទៅបានហើយ! “ នាងតប។
ពេលរៀបសែនព្រេនរួចខ្ញុំក៏បានចូលរួមក្នុងអាហារថ្ងៃត្រង់របស់នាង
ទើបខ្ញុំដឹងថាពុកម៉ែនាងឲ្យនាងមកជួយខ្ញុំ ព្រោះគាត់ដឹងថាឲ្យតែពេលខ្ញុំសែន
ដឹងតែខ្ញុំនៅញិញញ៉ុមៗ។ ចំ!មែនខ្ញុំ!...
...ដកអារម្មណ៍ពីការគិតមក ខ្ញុំក៍ឧទានក្នុងចិត្ត៖ "ពេលេវេលាកាលនោះដូចខ្លីដល់ហើយបាយថ្ងៃត្រង់រួចបានបន្តិច សាយន្តទន់ទាប
ល្ងាចមកដល់ខ្ញុំត្រូវត្រឡប់មកវិញ ។ ត្រូវមែន!ដូចបទចម្រៀងត្រង់ឃ្លា"...ស្ដាយគ្រាសាយន្ត នៅបន្ទាយដែក...” ហ៊ើយ! ពេលនោះខ្ញុំលើកដៃលាចំប៉ាទាំងអល់ឯក!កុងម៉ាអើយដឹងអង្កាលខ្ញុំបានទៅជួបចំប៉ាទៀត...! អេ៎! តែថ្ងៃនេះចុងខែមីនាទៅហើយ! យី!ឆ្នាំនេះចំប៉ាត្រូវប្រឡងបាក់ឌុបផង! អើ...! នាងប្រឡងឆមាសទី១ ចប់ទៅហើយ...!ឆ្នាំនេះខ្ញុំត្រូវតែទៅឆេងម៉េង
យ៉ាងហោចណាស់ ក៏បានជួបមុខនាង ហើយជួយលើកទឹកចិត្តនាងបន្តិចដែរ...
ព្រោះខ្ញុំមានបទពិសោធន៍ប្រឡងមុននាង១ឆ្នាំដែរ! ហេ៎ ហេ៎...! ទោះបីជារឿងខ្ញុំមិនដូចបទចម្រៀងចំប៉ាបន្ទាយដែកទាំងស្រុង តែនាងនៅតែជាចំប៉ា
នាដែនបន្ទាយដែកដែរ !”។
ចប់ដោយសន្មត់
ភ្នំពេញ .Le. 09/12/12
សែនពេជ្ញ ប៉ាកកា
No comments:
Post a Comment